Bohaterowie

 

Klara (właściwie Klarysa) Jakubowska, ur. 1792 – córka Zygmunta i Ewy Jakubowskich, właścicieli Lenic. Chuda brunetka, żywe srebro, nie potrafi usiedzieć na miejscu, namiętnie kocha się w bohaterach powieści, które niezupełnie legalnie czytają z Marylką po nocach.

Marylka (właściwie Maria Anna) Płużyńska, ur. 1791 – kuzynka Klary, sierota, wychowywana od 1797 w Lenicach jako przybrana siostra Klary. Jasnowłosa, dość wysoka, smukła, nieco melancholijna, ale ze skłonnością do dziwacznych przygód, chwilami bardziej dziecinna od Klary, ale czasem mimo to rozsądniejsza.

Adam Zarębski, ur. 1789 – daleki kuzyn Klary ze strony ojca; w dzieciństwie mieszkał w sąsiedztwie, ale kiedy był jeszcze małym chłopcem, jego rodzina – z powodów, o których się w domu nie rozmawia – przeprowadziła się pod Lwów. Na wieść o zbliżającej się wojnie Francji z Prusami ucieka ze studiów, aby zaciągnąć się do polskiego wojska. Niewysoki, drobny szatyn, znakomity strzelec i jeździec, we Lwowie od czasów gimnazjum zaangażowany w działalność niezbyt poważnych młodzieżowych grup patriotycznych.

Paolo Giordano, ur. 1787 – Włoch z południa Italii, zatrudniony od niedawna w Lenicach jako nauczyciel tańca i języków. Sprowadzony do Lenic przez Augusta Zarzeckiego na życzenie Ewy, która miała kaprys, by wychowywać córki na damy. Dość przystojny brunet „o oliwkowej cerze” i ciemnych oczach, średniego wzrostu i raczej dobrze zbudowany – natychmiastowy kandydat do westchnień wszystkich okolicznych panien.

Maurice Laperrière, ur. 1786 – Francuz, pochodzący z pomniejszej arystokracji, syn rewolucyjnych emigrantów, wychowany przez starszego brata we Francji, porucznik w armii francuskiej. Szczupły, wysoki, melancholijny, bardzo przystojny brunet o niebieskich oczach, sprawiający wrażenie dość nieprzystępnego.

RODZINA

Zygmunt Jakubowski, ur. 1770 – ojciec Klary i Gucia, aspirujący i romantyzujący poeta; zadłużony właściciel niewielkiego majątku Lenice, pochodzący z Głębowic, gdzie obecnie gospodaruje jego starszy brat Maciej, skłócony z resztą rodzeństwa.

Ewa Jakubowska, z domu Zarzecka, ur. 1774 – matka Klary i Gucia, w roku 1790 uciekła z domu, zakochana w Zygmuncie; miała brata bliźniaka Andrzeja. Z Zygmuntem mieli jeszcze dwójkę dzieci, które zmarły: syna (1791-96) i córkę (1794).

August Zarzecki, ur. 1745 – ojciec Ewy, dziadek Klary i Gucia, właściciel dużego majątku Zarzecze pod samym Krakowem. Od późnych lat ’70 XVIII w. lokalny działacz na rzecz oświecenia i liberalizacji życia publicznego i społecznego, korespondent Kołłątaja; w swoim majątku zniósł pańszczyznę. Razem z synem Andrzejem (1774-94) uczestniczył w powstaniu kościuszkowskim, w którym Andrzej zginął (zmarł z ran po mało istotnej potyczce z rosyjskim oddziałem). Po rozbiorach osiadł w majątku, pozornie zajął się życiem rodzinnym. Rozgoryczony i rozczarowany życiem, ale nadal gotowy zaryzykować, nie tyle dla stricte sprawy narodowej, co społecznej. Nie akceptuje małżeństwa córki Ewy z Zygmuntem Jakubowskim, choć kocha wnuczkę Klarę.

Gucio (August) Jakubowski, ur. 1798 – młodszy braciszek Klary, syn Ewy i Zygmunta Jakubowskich.

Regina Jakubowska, ur. 1772 – siostra Zygmunta, w młodości zaręczona z Julianem Krynickim, który zaginął w niejasnych okolicznościach w 1789 r. Obecnie mieszka w Wadowicach u sędziwej ciotki Klementyny Jakubowskiej jako jej dama do towarzystwa.

Mikołaj Zarębski, ur. 1773 – ojciec Adama, ożeniony z kuzynką Jakubowskich, syn dzierżawcy części dóbr żywieckich (ojciec zmarł w 1801); w szkole znał się z Andrzejem Zarzeckim, ale August Zarzecki niechętnie dziś o tym wspomina. W 1796 nagle wyjechał z żoną i synem pod Lwów, gdzie gospodarzy w niewielkim majątku. Żona Anna ciężko zachorowała po narodzinach drugiego syna (1797), który urodził się słaby i nadal źle chodzi; do czasu ucieczki Adama rodzice planowali przeznaczyć go do stanu duchownego.

SĄSIEDZI

Helenka Mokrzycka, ur. 1791 – córka jedynaczka najzamożniejszego właściciela w okolicy, wychowywana na wielką damę, która ma zrobić karierę przez znakomite małżeństwo.

Marynia (Maria Izabela) Rudzińska, ur. 1785 – uboga kuzynka Helenki, jej panna do towarzystwa, przerażona wizją staropanieństwa na łasce bogatych krewnych, rozpaczliwie szuka chętnego do żeniaczki choćby i wdowca; bezskutecznie zabiega, by nazywano ją Izabelą.

Zofia Radnicka (von Radnitzky), ur. 1773 – daleka krewna pani Mokrzyckiej, w roku 1790 wyszła za mąż za obiecującego młodego dyplomatę, robiącego karierę w Wiedniu, w 1797 wróciła sama do Galicji, gdzie zamieszkała u owdowiałego, znacznie starszego brata, dzierżawcy części majątku Mokrzyckich. Od tego czasu opowiada najróżniejsze historie o kolejach swojego małżeństwa i historii męża, który wedle wersji z roku 1806 robi wielką karierę polityczną we Francji i lada moment przybędzie wyzwalać Polskę spod zaborów. Sawantka, pozująca na Madame de Staël, zaczytująca się w modnych romansach, wspominająca z rozrzewnieniem życie w Wiedniu i snująca plany życia w Paryżu.

Jan Radnicki (Johann von Radnitzky), ur. 1766 – zaginiony mąż Zofii, syn galicyjskiego urzędnika w Wiedniu, w roku 1790 przywiózł do Wiednia młodą żonę, ok. 1795 znikł w niewyjaśnionych okolicznościach.

Antoni Przysiecki, ur. 1756 – starszy (przyrodni) brat Zofii, wdowiec, trochę safanduła, dzierżawca majątku Mokrzyckich. Ma dwie dorosłe córki, jedna mieszka z mężem, mieszczaninem, w Krakowie, druga jest zakonnicą.

Hieronim Langner, ur. 1756 – niezbyt zamożny, ale bardzo gospodarny właściciel sporego tartaku pod Sułkowicami; luteranin; ojciec dwójki dorosłych i zamężnych córek (Jadwiga i Elżbieta) i syna Piotrusia (ur. 1793) z pierwszego małżeństwa oraz syna Tadeusza i córeczkę Annę z drugiego małżeństwa. Pierwsza żona zmarła w 1801, rok później Hieronim ożenił się z jej daleką krewną, guwernantką ich dzieci. Mieszkają w przebudowanym dworku, który kupił ojciec Hieronima pół wieku wcześniej od zbankrutowanego właściciela. W 1771 rodzina Langnerów wraz z kilkoma polskimi sąsiadami udzieliła pomocy rannym konfederatom barskim po bitwie z wojskami rosyjskimi pod Harbutowicami, ale dwa tygodnie później ich dom został podpalony przez maruderów, oskarżających ich, jako innowierców, o współpracę z Rosjanami. Młody Hieronim w pożarze stracił jedną nogę. Z tamtych czasów datuje się jego znajomość i zażyłość jego rodziny z Augustem Zarzeckim.

Aurelia Langner, ur. 1777 – druga żona Hieronima, daleka krewna jego pierwszej żony, była guwerantka jego dzieci. Przybyła w okolicę w 1794 r. w nie do końca jasnych okolicznościach. Ma z Hieronimem synka Tadeusza (ur. 1803) i córeczkę Annę (ur. 1805), wychowuje też Piotrusia. Udziela czasem lekcji pannom z Lenic.

Atanazy Gęsicki, ur. 1752 – lokalny pieniacz, szlachcic na niewiele więcej niż zagrodzie, bez przerwy zadłużony przez niekończące się procesy. Ma całkowicie zahukaną żonę Teresę i piątkę dzieci: dwaj synowie są księżmi, z czego jeden paulinem w Częstochowie (i największą dumą ojca), najmłodszy, Ludwik Antoni (ur. 1791), jest dziedzicem ojca; córka Jadwisia (ur. 1788) jest zaręczona ze starszym o ok. 10 lat od niej dziedzicem spod Lwowa, powinowatym Gęsickich, którego widziała kilka razy w dzieciństwie.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s